زبور 140

¹ماته نجات راکړه ای څښتنهله بدکارانو څخهله ظالمانو مې خوندي وساته

²جوړوي بدې دسیسېپه خپلو زړونو کې دویهمېشه جنګ او دعوې جوړوي

³د مار د نېش په شان دي تېزې د هغوی ژبېد دوی له خولې راوځي خبرې د زهرجن مار په شان

⁴ومې ساته ته ای څښتنه د بدکارانو له منګولوله ظالمانو مې خوندي وساتهځکه نقشې جوړوي زما د تباهۍ دپاره

⁵مغروره خلکو راته ایښی دی دامدوی راته ایښی تیلکاو زما په لاره کې یې ایښي دي دامونهچې راګېر مې کړي

⁶څښتن ته وایمه زه: «ته زما خدای یې»زارۍ مې واوره ای څښتنه د رحم دپاره

⁷ای زما څښتن تعالی، ای زما قوي ژغورونکیهد جنګ میدان کې ته زما دپاره سپر شوې

⁸پوره نه کړې ارمانونه د بدکارو خلکو ای څښتنهپرېنږدې چې کامیابې دسیسې شي د دویهسې نه چې مغروره شي دوی

⁹پرېنږدې چې کامیاب شي دښمنان زماشي راګېر دې دوی په خپلو بدو خبرو کې

¹⁰سرې سکروټې دې راووري هغوی باندېاور ته دې وغورځول شي هغویاو ودې غورځول شي ژورو کندو تهاو بیا دې هېڅکله راونه وځي

¹¹هغه خلک دې کامیاب نه شيچې په نورو په ناحقه لګوي تورونهبدي دې راشي په ظالمو خلکواو کړي برباد دې هغوی

¹²څښتنه، زه پوهېږمچې ته کوې د غریبانو دفاعاو کوې انصاف د حاجتمندو سره

¹³نېکان خلک به په رښتیا وایي ثنا ستا د نوماو صادقان به ستا حضور کې کوي ژوند