زبور 32

¹بختور دی هغه څوک چې سرکښي یې بخښل شوېهغه څوک چې په ګناهونو یې اچول شوې پرده

²بختور دی هغه څوک چې یې څښتن نه ګڼي مجرماو هغه څوک چې د ټګۍ نه پاک وي

³کله چې نه مې کاوه اقرار په ګناهونو خپلونو ټوله ورځ به له زګېروو نه زه ستومانه ومه

⁴راکوله به سزا راته شپه او و��ځ تا ای څښتنهما قوت خپل بېخي ورکړ له لاسهلکه څنګه چې د اوړي ګرمي وچ کړي لنده بل

⁵نو ما تاته اقرار وکړلو د خپلو ګناهونوپټ مې نه کړل ما له تا نه خپل جرمونهدا مې وویل د خپل ځان سره په زړه کې:«زه به په خپلو سرکښیو باندې وکړمه اقرار څښتن ته»او تا زما ټول ګناهونه معاف کړل

⁶نو چې موقع نه وي د لاس ځینې وتلېباید ټول وفادار خلک دعا وغواړي له تا نهچې کله زیات شي تکلیفونه د سېلاب په شانتکلیف به دوی ته ور ونه رسیږي

⁷ته پناه یې زما ما به ساتې د تکلیفونو نهزما د بچ کېدو نغمې چاپېره به ویلی شي

⁸څښتن وایي: «هغه لار به درته ښایمچې باید ته پرې لاړ شېتاته به وکړم لارښوونه زهاو په تا به ساتم نظر

⁹بې عقل کېږئ مه لکه د اس او د قچر په شانچې کنترول یې په قیضه او واګي کیږياو که نه نو رابه نه شي ستاسو خواته»

¹⁰ډېر وي غمونه بدکارانو لرهخو چې څوک کړي په څښتن باندې توکلساتل کیږي به هغه د ده په تلپاتې مینه

¹¹ای نېکانو، هغه څه چې څښتن کړيپه هغو خوشحاله اوسئ او ښادي کړئصادقانو، د خوښۍ ووهئ چیغې!