زبور 36

¹د زړه په تل کې د بدکاره خلکوکوي ګناه خبرېهغوی هېڅ وېریږي نه له خدایه

²دا چې دوی ځان ته ډېر اوچت فکر کړيفکر کوي چې خدای به نه کړي پیداد دوی ګناه او نه به یې وغندي

³د دوی د خولې خبرې بدې، له درواغو ډکېدوی نور نه کړي عقلمن کار او نېکي

⁴کله چې پروت وي بستره کې پلانونه د بدۍ جوړويهغه خپل ځان په بده لار بوځينه اخلي لاس له بده کاره ځینې

⁵تلپاتې مینه دې رسیږي اسمانونو پورې ای څښتنهوفاداري دې تر فلکه رسي

⁶ستا عدالت داسې قایم دی د لوړو غرونو په شاند ستا انصاف لکه ژور دریاب دیته پام کوې په انسانانو او حیواناتو باندې

⁷دا ستا تلپاتې مینه څومره قیمتي ده خدایه!ستا د وزرو لاندې پناه اخلي ټول خلک

⁸کړي د پرېمانه خوړو ستا نه خوراکونه هغویخپل د خوښۍ د سیند نه دوی ته، ته اوبه ورکوې

⁹یې د ژوندون سرچینهستا د نور په سبب وینو مونږ رڼا

¹⁰څوک چې تا پېژني هغو سره کوه مینه تلپاتې مینهڅوک چې نېکان دي د هغوی سره نېکي کوه ته

¹¹مه پرېږده مغروره خلک چې مې تر پښو لاندې کړيیا بدکاران خلک چې ما وشړي

¹²وګورئ هلته دي پراته هغه بدکاره خلکغورځول شوي، بیا هېڅکله جګېدلی نه شي