زبور 39

¹ما د ځانه سره وویل: «څه چې کړمهپه هغه کې به احتیاط کړمخپله ژبه به پرېنږدم چې ګناه راباندې وکړيد بدکارانو خلکو مخکې به زه هېڅ نه وایم»

²هېڅ خبره مې ونه کړه زه خاموش پاتې شومزه وم خاموش حتی د ښو شیانو ذکر مې هم نه کولوخو پرېشاني مې نوره هم زیاته شوه

³زړګی مې ډک د پرېشانۍ ځینې شوڅومره ژور فکر چې ما به کاوهراباندې اور لګېدهترڅو اخر مې وویل:

⁴«زه به ترڅو یمه ژوندی څښتنهاو زه به کله مرمه؟راته ووایه چې ژوند به زما څنګه زر شي ختم!»

⁵تا زما د ژوند نه مازدیګر د ژمي جوړ کړنه دی هېڅ شی ستا نظر کې زما ژوندونژوند د انسان دی په رښتیا لکه پوکي په شان

⁶په رښتیا د انسان ژوند لکه سیوری پناه کیږيپه رښتیا چې دی زحمت وباسي هغه بېځایه دی ټولراټولوي دولت خو نه پوهیږي چاته پاتې کیږي به ترې

⁷نو ای څښتنه، بیا د څه امید کولای شمه؟دی توکل زما په تا

⁸خپلو ټولو ګناهونو نه مې خلاص کړهکم عقلان مه پرېږده خندا وکړي په ما پورې

⁹زه وم خاموش او هېڅ مې نه ویلهځکه چې تا راباندې دارنګه عذاب راوستلی

¹⁰نور مې مه ځوروه ډېر دې ځورولی یمهزه ستا په وهلو باندې ډېر ضعیفه شوی یمه

¹¹په سبب زمونږ د خپلو ګناهونوراکوې سزا ته مونږ ته په رټلوهغه څه چې خوښوو مونږهغه ته بربادوې لکه حشرې په شانپه رښتیا چې مونږ پوکی یو بل څه نه یو

¹²ای څښتنه، ته دعا واوره زماغوږ دې ونیسه فریاد ته ته زماهغه وخت چې زه ژړا کړم نو کومک لره مې راشهزه د څو شېبو دپاره ستا مېلمه یملکه څنګه چې نیکونه وو زما

¹³مخکې له دې نه چې زه مړ شم او نور پاتې نه شمیوازې پرېږده ما ترڅو چې لږ خوشحاله شمه