زبور 77

¹په لوړ اواز خدای ته فریاد کومهپه لوړ اواز ورته فریاد کومه چې ماته غوږ ونیسي

²زه د سختۍ په وخت کې کړمه څښتن ته رجوعزه په دعا کې ټوله شپه پورته کوم لاسونهخو زما زړه تسلي نه شي موندلی

³کله چې زه رایادوم خداینو زه زګېروي کومهکله چې ډوب شمه خیالونو کې زهزړه تورن کېږمه زه

⁴پټېدو ته دې پرېنښودلې سترګې زمادومره ناارام یم چې کولای زه خبرې نه شم

⁵کومه فکر په خپل تېرو ورځورایادومه پخواني کلونه

⁶رایادوم خپله د شپې سندرهفکر کوم او له خپل ځانه دا پوښتنه کوم:

⁷«ایا څښتن به مونږ نه تل دپاره لاس واخلي؟بیا به هېڅکله هم راضي نه شي هغه زمونږ نه؟

⁸ایا زمونږ سره یې تل بس کړه تلپاتې مینه؟خپله وعده باندې به نور هغه تل نه دریږي؟

⁹ایا خدای هېر کړل چې رحیم به اوسي؟د خواخوږۍ ځای یې نیولی قهر؟»

¹⁰نو بیا مې وویل خپل ځان سرهچې «څومره دردمند یمه زهچې خدای تعالی نور نه ښایيخپل قدرت زمونږ دپاره»

¹¹زه یادوم به د ستا لوی کارونه ای څښتنهرایادوم به معجزې چې دې ښودلې پخوا

¹²فکر به کړم ټولو کارونو باندې تا چې کړيزه به د ستا په زورورو عملونو باندې فکر کوم

¹³ستا ټولې لارې سپېڅلې دي ای خدایهداسې لوی خدای بل ستا په شان نشته دی

¹⁴ته هغه خدای یې چې کوې معجزېمنځ د قومونو کې ښودلی خپل قدرت دی تا

¹⁵په خپلو مټو دې خپل قوم خلاص کړیتا د یعقوب او د یوسف اولاده

¹⁶کله چې سرې بحیرې ولیدلې ای خدایهچې اوبو ولیدې نو ووېرېدېتل د دریاب په لړزېدلو شولو

¹⁷له ورېځو ډېر په شړق باران راغیتندر راپرېوت له اسمانه څخهستا د برېښنا غشي هر خواته په ویشتلو شول

¹⁸په توفان کې ستا د تندر اواز واورېدل شوستا د برېښنا په رڼا ټوله دنیاګۍ رڼا شوهپه لړزېدلو او رپېدلو شوه ځمکه

¹⁹تا د دریاب منځ کې قدم وواههپورې وتلې له ژور دریابهخو ستا د پښو پلونه نه ښکارېدل

²⁰لکه د شپون په شان دې بوتلو خپل قومپه وسیله تا د موسی او هارون