زبور 90

¹تل پناه ځای یې زمونږ د ټولو نسلو ای څښتنه

²مخکې له دې نه چې ته غرونه او یا ځمکهاو نړۍ پیدا کړېته له ازله تر ابده خدای یې

³ته انسان بېرته ورولې خاورو ته، وایې ورته:«خاورو ته ستون شه ای فاني انسانه»

⁴ستا په نظر کې زر کلونه داسې ښکاريلکه یوه ورځ د پرون ورځې پ�� شانچې تېره شوې وي او یا لکه د شپې د پهرې وار

⁵ته ناڅاپه انسانان له منځه وړېد هغوی عمر لنډ وي لکه د خوب په شانیا د هغو واښو په شان چې ځي له منځه زر

⁶چې راشنه کیږي په سهار کې او غټیږي همبیا مړاوي کیږي په ماښام کې او وچیږي هم

⁷بربادوي مونږ ستا قهرسخت وېروي مونږه ستا غضب

⁸تا خپلې مخې ته دي ایښي ګناهونه زمونږهپټ ګناهونه زمونږ ښکاره دي تاته

⁹عمر تېریږي زمونږ ستا په غضب کېپه اوسېلو کې مو ژوند پای مومي

¹⁰زمونږه عمر به اویا کاله وياو یا اتیا د ښې روغتیا له وجېخو هغه ټول د کړاوونو او دردونو سرهمونږ فنا کېږو هغه زر تېریږي

¹¹څوک ستا د قهر په قوت پوهیږي؟څوک ستا په غضب پوهیږي او وېریږي ترې؟ځکه چې ستا نه باید ووېریږي

¹²کړه مو ته پوه چې څومره عمر لروترڅو شو مونږه هوښیار

¹³ای څښتنه، وي به ستا قهر تر کومه؟بس کړه، په خپلو خادمانو دې زړه وسوځه!

¹⁴ستا په تلپاتې مینه هر سهار ماړه کړه مونږهترڅو خپل ټول عمر کړو تېرپه خوشحالۍ او په سندرو باندې

¹⁵اوس مونږ ته دومره خوشحالي راکړهلکه راکړي کړاوونه دې وو څومره ورځېڅومره کلونه چې راکړې دې وې مونږ ته ستونزې

¹⁶پرېږده چې وویني ستا بندګان ستا زورور کارونهاو اولاده زمونږه وګوري دا ستا لویي

¹⁷ای زمونږ څښتنه خدایهوي ستا ښېګڼې دې زمونږه سرهټولو کارونو کې بریا راکړههو، مونږ ته بریا راکړه