Zebur 35

¹Ýa Reb, meniň bilen dawalaşýanlar bilen Sen dawalaş; meniň bilen söweşýänler bilen Sen söweş;

²sowudyňy geý, galkanyňy al, dadyma ýetiş.

³Meni kowalaýanlara garşy naýzaly, aýpaltaly çyk. Kalbyma diý: «Halasgäriň – Men».

⁴Janymyň kastyna çykanlar, goý, utanyp masgara bolsun; maňa garşy erbetlik niýetlänler yzyna dönsün, ýüzi gyzarsyn.

⁵Goý, olar ýel öňündäki ownuk saman dek bolsun; Rebbiň perişdesi olary syryp äkitsin.

⁶Goý, olaryň ýoly garaňky hem sürçek bolsun; Rebbiň perişdesi olary kowsun.

⁷Çünki sebäpsiz ýere meniň üçin duzak gurdular; sebäpsiz ýere meniň üçin çukur gazdylar.

⁸Goý, heläkçilik duýdansyz başyna insin, gizlin guran duzagyna onuň özi düşsün, heläkçilige uçranda, goý, şoňa düşsün.

⁹Meniň janym bolsa Rebde şat bolar; ol meni halas edendigine begener.

¹⁰Şeýle diýer meniň ähli süňklerim: «Ýa Reb, eýsem Sen ýaly barmy? Sen ejizi gutarýarsyň güýçlüden, pukaradyr mätäçleri – talaňçysyndan».

¹¹Betniýet şaýatlar garşyma çykýar, bilmeýän zadymy menden soraýar.

¹²Ýagşylygyma ýamanlyk edýär, meniň janymy hossarsyz goýýar.

¹³Men bolsa jul geýerdim olar syrkawka, agyz bekläp, özümi pespäl tutardym; emma jogapsyz galdy doga-dilegim.

¹⁴Men olara dostum ýa doganym ýaly garardym, ejeme ýas tutýan dek başym aşak salyp, matam tutardym.

¹⁵Olar bolsa büdränime şatlanyp, ýygnanardylar; myjabatçylar maňa garşy toplanardylar; agsan bolup, meni ýaňsylardylar; meni dyngysyz parçalardylar.

¹⁶Şikeslini ýaňsylaýan hudaýsyzlar dek, olar maňa dişlerini gyjaýardylar.

¹⁷Ýa Taňry, Sen haçana çenli muňa seretjek? Olaryň süteminden halas et meniň janymy, arslanlardan halas et ýeke-tägimi.

¹⁸Men uly ýygnakda Saňa şükür ederin, köp sanly halkyň arasynda Seni şöhratlandyraryn.

¹⁹Maňa nähak duşman bolanlar, goý, şatlanmasyn, meni sebäpsiz ýigrenýänler göz gypyşmasyn.

²⁰Çünki olar asudalyk barada gürrüň etmeýärler, tersine, ýer ýüzündäki asudahalarlara garşy hileli sözleri oýlap tapýarlar.

²¹Meni aýyplap, agyzlaryny giňden açýarlar: «Hä-ä, öz gözümiz bilen görendiris!» diýýärler.

²²Ýa Reb, Özüň gördüň, dymma! Ýa Taňry, menden uzakda bolma.

²³Meniň hakym hem dawam üçin, gaýrata gal, oýan, eý, Hudaýym we meniň Taňrym.

²⁴Dogrulygyňa laýyklykda meni akla, ýa Beýik Hudaýym; heşelle kakmasynlar meniň üstümden.

²⁵Ýürekden: «Hä-ä, ýürek islegimiz ýerine düşdi: biz ondan dyndyk» diýip, olar aýtmasyn.

²⁶Hasratyma şatlanýanlaryň bary ýüzleri gyzaryp, biabraý bolsun; öňümde özüni beýgeldýänleriň eginbaşlary utanç hem-de betnamlyk bolsun.

²⁷Meniň haklylygymy isleýänler şatlanyp, heşelle kaksyn, «Öz bendesine parahatlyk isleýän Rebbiň belentligi artsyn» diýip, dyngysyz aýtsyn.

²⁸Meniň dilim Seniň dogrulygyňy aýdar hem-de uzakly gün Saňa ol alkyş eder.