Zebur 64

¹Eý, Hudaý, arz edenimde sesimi eşit, duşman wehiminden janymy gora.

²Meni gizle erbetleriň dilleşmesinden hem-de betkärleriň gozgalaňyndan.

³Olar dillerini gylyç kimin ýiteldýär; bigünäni bukudan atmakçy bolup, ajy sözlerini peýkam kimin çeneýär;

⁴duýman durka ony atyp, asla gorkmaýar.

⁵Olar ýaman niýetlerinden asla dänmeýär, gizlin duzaklary gurmak üçin dil birikdirýär, «Olary görjek barmy?» diýip oýlanýar.

⁶Olar jenaýat etmegi niýet edinýär, olar: «Birkemsiz hile-pirim düzdük, ynsanyň kalbyny bilip bolmaýar», diýip birek-biregne a��dýar.

⁷Emma Hudaý olara peýkamyn atar, olar duýdansyz ýaralanar.

⁸Öz dilleri olaryň başyna ýeter, olary görenleriň bary hopugyp gaçar.

⁹Ähli ynsanlar gorka düşerler, olar Hudaýyň işini beýan ederler; Onuň edeni barada pikir ederler.

¹⁰Dogry adam Rebde şatlansyn, goý, ol Rebbi özüne pena edinsin; ýüregi dogrularyň bary magtansyn.