Zebur 96

¹Rebbe täze nagmany aýdyň, Rebbe nagma aýt, eý, tutuş ýer ýüzi!

²Rebbe nagma aýdyň, Onuň adyna alkyşlar okaň, halas edýändigini günsaýyn buşlaň.

³Milletlere yglan ediň şan-şöhratyny, ähli halklara – gudratly işlerini.

⁴Çünki Reb beýik, Ol belent sena mynasyp, biziň seždämize diňe Ol laýyk. Ol milletleriň hudaýlaryndan has wehimlidir.

⁵Halklaryň bar hudaýlary ýöne bir butdur, emma gökleri Reb ýaradandyr.

⁶Onuň huzuryndadyr hormat, şan-şöhrat, Onuň mekanyndadyr gözellik, kuwwat.

⁷Eý, halklary�� tireleri, Rebbi wasp ediň, Rebbiň şöhratyny, güýjüni öwüň.

⁸Rebbiň adyna laýyk şöhraty beriň, gurbanlyk getirip, howlularyna giriň.

⁹Rebbe şanly mukaddesliginde siz sežde ediň, eý, ýer ýüzündäkiler, Onuň öňünde titräň.

¹⁰Milletler arasynda siz şuny aýdyň: «Reb–Patyşa! Berk berkarar edildi dünýä, ol sarsmaz asla. Ol ýüz görmezden halklara kazylyk eder».

¹¹Goý, gökler begensin, ýer hem şatlansyn. Deňiz we onuň içindäkileriň ählisi, goý, güwwüldeşsin.

¹²Meýdan we ondaky bar zatlar şatlykdan joşsun. Şonda tokaý agaçlary nagmalar aýdar

¹³Rebbiň öňünde, çünki Ol gelýär; Ol dünýä kazylyk etmäge gelýär. Ol dünýä dogrulyk bilen, halklara Öz wepadarlygy bilen kazylyk eder.