அரணே என் கோட்டையே

பெலனே என் தஞ்சமே

எந்தன் நினைவாய் இருப்பவரே

கண்ணின் மணிபோல் காப்பவரே

இரவும் பகலும் ஒவ்வொரு நாளும்

இமைப்பொழுதும் உறங்காமலும்

உம் சிறகின் நிழலில் நீர் மறைத்து வைத்தீர்

உம் அன்பினால் என்னை இழுத்துக்கொண்டீர்

எத்தனை நன்மை என் வாழ்விலே

எண்ணில்லா கிருபை எனக்காகவே

உம் வாக்கை நம்பியே நம்பிக்கை பெருகுதே

உம் அன்பை எண்ணியே என்னுள்ளம் பாடுதே

நீரின்றி எனக்கேது ஆறுதலே

நீர் போதும் எனக்கென்றும் ஆனந்தமே

எக்காள சத்தம் வானில் தொனிக்கும்

என் மீட்பரை என் கண்கள் காணும்

அந்நாளை நோக்கியே தளராமல் ஓடுவேன்

அன்பரை காணவே அனுதினமும் நாடுவேன்

அவர் இல்லத்தில் நான் இளைப்பாறுவேன்

நீடித்த நாட்களாய் நிலைத்திருப்பேன்