இப்போது நேச நாதா

தெளிந்த அறிவோடு ஆவியை

ஒப்புவித்தீர் பிதாவின் கரமீது

பொங்கு நெஞ்சம் மூச்சற்றொடுங்கிற்றே.

2. சாமட்டும் சாந்தமாய் என் துக்கப் பாரம்

நீர் தாங்கி, மனதார மரித்தீர்;

உம் சாவில் பெலன் உற்றே, ஆவியையும்

அமைதலாய்த் தந்தைக் கொப்புவித்தீர்.

3. நல் மீட்பரே, சாவிருள் என்னைச் சூழ்ந்து,

மரண அவஸ்தை உண்டாகையில்,

தொய்யும் ஆவியில் சமாதானம் ஈந்து,

ஒளி உண்டாக்கும் அச்சராவினில்.

4. நான் மாளும்போதும் சிலுவையைக் காட்டும்;

என் தலையை உம் மார்பில் அணைத்தே

என் கடை மூச்சை அன்பாய் ஏற்றுக்கொள்ளும்;

அப்பால் உம் நித்திய ஓய்வு என்னதே