கூர் ஆணி தேகம் பாய

மா வேதனைப் பட்டார்;

’பிதாவே, இவர்கட்கு

மன்னிப்பீயும்’ என்றார்.

2. தம் ரத்தம் சிந்தினோரை

நல் மீட்பர் நிந்தியார்;

மா தெய்வ நேசத்தோடு

இவ்வாறு ஜெபித்தார்.

3. எனக்கே அவ்வுருக்கம்

எனக்கே அச்செபம்;

அவ்வித மன்னிப்பையே

எனக்கும் அருளும்.

4. நீர் சிலுவையில் சாக

செய்ததென் அகந்தை;

கடாவினேன், இயேசுவே

நானும் கூர் ஆணியை.

5. உம் சாந்தக் கண்டிதத்தை

நான் நித்தம் இகழ்ந்தேன்;

எனக்கும் மன்னிப்பீயும்,

எண்ணாமல் நான் செய்தேன்.

6. ஆ, இன்ப நேச ஆழி!

ஆ, திவ்விய உருக்கம்!

நிந்திப்போர் அறியாமல்

செய் பாவம் மன்னியும்.